२०३३ साल। रेडियो नेपाल को एउटा कार्यक्रममा गुञ्जिएको स्वरले धेरै श्रोताको मन जित्यो। शब्द थिए—
“भूल हो तिम्रो भागी हिँड्नु जीवनदेखि डराएर, यहाँ चढ्नेहरू नै टाकुरा पुग्छन्, अड्नेहरू सब फालिन्छन्।”
(शब्द/सङ्गीत: गोपाल योञ्जन)
यो गीत आजसम्म पनि गायक किरण प्रधानको पहिचान बनेको छ। त्यसपछि उनका ३०० भन्दा बढी गीत रेकर्ड भइसके पनि यही गीतले उनलाई विशेष रूपमा चिनायो।
सुरुवात : स्वर परीक्षादेखि पहिलो रेकर्डिङसम्म
२०२६ साल फागुनमा उनले रेडियो नेपाल मा ‘स्वर परीक्षा’ दिए। पहिलो गीत भने २०२७ साल साउनमा रेकर्ड भयो। त्यो समय गीत रेकर्ड गराउनु सजिलो थिएन।
उनी सम्झन्छन्—
“त्यतिखेर भ्वाइस टेस्ट पास नगरी गाउन पाइँदैनथ्यो। गीत सेन्सर गराउनुपर्थ्यो। रेकर्डिङ डेट पाउन महिनौँ कुर्नुपर्थ्यो।”
स्वर परीक्षाको दिनको एउटा स्मरणीय क्षण उनी कहिल्यै बिर्सँदैनन्। गिटार बजाउँदै पहिलो अन्तरा गाएपछि नातिकाजी ले उनलाई रोक्नुभयो। उनलाई लाग्यो—‘अब त फेल भएँ।’ तर बाहिर बोलाएर “राम्रो गाउँदो रहेछौ बाबु” भन्ने शब्द सुनेपछि उनको खुशीको सीमा रहेन।
बाल्यकालदेखि नै सङ्गीत मोह
सानैदेखि नाचगानमा रमाउने किरण जहाँ उभ्यायो त्यहीँ ‘ट्वीस्ट’ नाचिहाल्थे। स्कूल पढ्दादेखि नै टेबुल ठटाएर गीत गाउने उनको अतिरिक्त क्रियाकलाप थियो।
रेडियोमा बज्ने हिन्दी गीतहरूको बीचमा गुञ्जने नातिकाजी र बच्चु कैलाश का स्वर सुन्दा उनी पनि एकदिन नेपाली गीत रेडियोमा गाउने सपना देख्थे।
अस्कलमा पढ्दा उनले “लौ सुन म भन्छु, मेरो राम कहानी” (नारायण गोपाल) गाएपछि श्रोताबाट ‘एन्कोर’ पाए। हाँस्दै भन्छन्—
“हल्ला चल्यो, नारायण गोपालको छोराले गाएको भनेर!”
मञ्चदेखि टोलटोलसम्म
२०३२ देखि २०३९ सालसम्म उनले अधिकांश सङ्गीत प्रतियोगिता र समारोहमा सहभागिता जनाए। उपत्यकाका तीन शहरका टोल–टोलमा पुगेर कार्यक्रम गरे।
साथमा हुन्थे— प्रेमध्वज प्रधान, फत्तेमान राजभण्डारी, योगेश वैद्य तथा साथीहरू मदनकृष्ण श्रेष्ठ, द्वारिकालाल श्रेष्ठ र सत्यनारायण राजभण्डारी।
त्यो समयको कार्यक्रमको दृश्य उनी यसरी सम्झन्छन्—
“ड्रममाथि फल्याक ओछ्यायो, त्यसमाथि दरी बिछायो, अनि कार्यक्रम शुरु!”
व्यवसाय र सङ्गीतबीचको सन्तुलन
गाएर मात्र जीवन धानिँदैन थियो। विज्ञान पढ्दै डाक्टर बन्ने सोच राखेका किरणले सात वर्ष विदेश बस्न चाहेनन्। बरु बालाजुमा ‘होली गार्डेन’ नामक स्कूल स्थापना गरे र आजसम्म शिक्षण क्षेत्रमा सक्रिय छन्।
पेशा शिक्षा भए पनि सङ्गीतप्रतिको मोह कहिल्यै टुटेन। त्यसैको परिणाम हो उनको एल्बम ‘सौगात’, जसमा १६ गीत समावेश छन्— स्वर र सङ्गीत आफ्नै।
उनी भन्छन्—
“आफूलाई मन पर्ने सबैलाई गुहारेँ। समय अभावले सम्भव भएन, त्यसैले आफैँ सङ्गीतमा पनि खटिनुपर्यो।”
अपेक्षा : सुपरहिट होइन, सकारात्मकता
नेपाली सङ्गीतकारहरूले आफ्नो प्रतिभाको पर्याप्त उपयोग नगरेको भए पनि उनी गुनासो गर्दैनन्।
“दैवले जसलाई जत्रो घैला दिए, उत्ति नै पानी भरिन्छ,” उनी भन्छन्।
उनको चाहना सुपरहिट बन्ने होइन। उनी भन्छन्—
“मेरो गीत सुनेर श्रोताले आनन्द पाओस्, दुःख बिर्सियोस्, सकारात्मक सोच जागोस्—त्योभन्दा ठूलो परिणाम केही छैन।”